روزنامه همشهری نوشت: گاهی وقتها تحت نام «مبارزه با فساد» و «افشاگری» سخنانی مطرح میشود که وقتی یک قدم از آن دورتر میشویم و تصویر کلان ماجرا را به نظاره مینشینیم، میبینیم نه افشاگری است و نه حقیقت، بلکه اجرای یک پروژه سیاسی تمامعیار است.
اخیرا یک فعال رسانهای مدعی عدالتخواهی ادعا کرده که اندکی پس از توافق اسلامآباد، شلیک به نفتکشها در تنگه هرمز کار کسانی در ایران بوده که میخواستند تفاهمنامه روی هوا برود تا شبکه فروش نفت و منافعشان حفظ شود. اما آیا این ادعا با منطق اقتصادی و واقعیتهای میدانی همخوانی دارد؟
او در حالی مدعی شده شبکه فروش نفت باعث ایجاد محاصره دریایی شده که اساسا تحریم موجب فعالیت شبکههای غیررسمی میشود، اما محاصره دریایی جلوی هرگونه فروش نفت را میگیرد؛ یعنی با محاصره، همان شبکه هم دیگر توان فروش نفت ندارد. پس مطرحکردن چنین ادعایی، فرضیهسازی برای تحریف واقعیت است.
اما ابعاد خطرناکتر این اظهارات، متوجه اقتدار دفاعی و نیروهای مسلح کشورمان است. در شرایطی که نیروهای مسلح و جانبرکفان ایران در نبرد ۱۲روزه و ۴۰روزه، با ایثار و پایداری از تمامیت ارضی، امنیت مرزها و حاکمیت ایران بر تنگه هرمز پاسداری کردند، گرهزدن این حماسه دفاعی به ادعاهای کاسبکارانه، جفا در حق مدافعان وطن است.
تقلیلدادن دستاوردهای بزرگ نظامی به تسویهحسابهای جناحی و اتهامزنی به مدافعان امنیت، اسمش افشاگری نیست؛ فرایندی خطرناک و زشت برای تضعیف نیروهای مسلح و خدشهدارکردن قدرت بازدارندگی ایران است.
جریانهایی که به نام شفافیت، حاکمیت ایران بر تنگه هرمز و دستاوردهای دفاعی را زیر سؤال میبرند، در واقع اقتدار ملی کشور را هدف گرفتهاند.